Uitkeringsfraude, rechtvaardigheid (en De Telegraaf)

Een stel die 28 jaar bewust fraudeerde moet 140.000 euro terug betalen en krijgt een taakstraf van 240 uur. Dat laatste voelt niet rechtvaardig.

Uitkeringsfraude holt solidariteit uit. Hoe vaak ik wel niet gehoord heb dat de uitkeringen wel lager kunnen ‘want die lui werken er toch naast’. Fraude, of het nu er bij werken of op papier uit elkaar gaan is, is daardoor een aanval op het draagvlak voor de verzorgingsstaat. Het is natuurlijk ook ultiem egoïstisch om geld wat anderen opbrengen om armoede te verzachten te gebruiken voor een luxe leven. Dat kost de belastingbetaler ook nog eens bespottelijk veel geld: 1,3 miljard volgens het CBS! Achtentwintig jaar is veel tijd om berouw te krijgen.

Om deze redenen vind ik 240 uur wel wat licht. Een straf moet een preventieve werking hebben, die gaat van zo’n strafje toch niet uit. Bovendien: van vergelding is al helemaal geen sprake, want in mijn omgeving vond ik met een beetje rondvragen alleen maar mensen die de werkstraf te licht vonden. De geëiste elf maanden celstraf vind ik ook wat zwaar, maar 240 uur na achtentwintig jaar en 140.000 euro? Kom nou.

Overigens ‘vergat’ De Telegraaf in haar berichtgeving te melden dat het stel de bijna anderhalve ton moet terugbetalen. Dan lijkt het natuurlijk wel erg onrechtvaardig, zo gek is het niet in Nederland. 240 uurtjes werken levert geen anderhalve ton op. Lekker, zulke onvolledige berichtgeving: Dat tast misschien het draagvlak voor de verzorgingsstaat nog meer aan. Zou een taakstraf..